Dear Dr. Love,
Ako po si Nadya. Isa po akong misis na naguguluhan at nasasaktan sa sitwasyon namin ngayon. Matagal na naming pangarap ng mister ko na magkaroon ng sarili naming bahay—’yung tahimik, may sariling espasyo, at makakapagsimula kami ng mas maayos na buhay bilang pamilya.
Pero kontra po rito ang biyenan ko. Ayaw niya kaming umalis dahil sino raw ang magbabantay sa kanya, lalo na’t may sakit ang biyenan kong lalaki. Naiintindihan ko naman po ang sitwasyon nila, at hindi ko rin kayang pabayaan sila. Pero parang kami naman ang hindi makausad sa buhay.
Nahihirapan na po ang mister ko dahil naiipit siya sa pagitan namin. Bilang asawa, gusto ko siyang suportahan sa pangarap niya para sa amin. Pero bilang manugang, ayoko rin naman magmukhang walang utang na loob.
Dr. Love, mali po ba na hangarin na-
ming bumukod at magpundar ng sarili naming bahay? Paano po namin mababalanse ang responsibilidad sa magulang at ang pangarap naming mag-asawa?
Nadya
Dear Nadya,
Hindi mali ang mangarap ng sariling ta-hanan. Sa katunayan, natural at mahalagang hakbang iyon sa paglago ng isang mag-asawa. Ngunit sa kulturang Pilipino, hindi rin basta-basta napuputol ang responsibilidad sa magulang—lalo na kung may sakit.
Ang problema ninyo ay hindi “bahay,” kundi “balanse.”
Hindi kailangang mamili kung sino ang iiwan. Ang dapat ninyong gawin ay humanap ng paraan. Maaaring kumuha ng katuwang sa pag-aalaga (kamag-anak o caregiver kung kaya ng budget). Magtakda ng schedule ng pagbisita at pag-alalay. O kung posible, isama ang biyenan sa mas maayos na setup sa bagong bahay
Ang mahalaga, malinaw ang usapan ninyong mag-asawa at iisa ang direksyon ninyo. Huwag hayaang ang pangarap ninyo ay masakal ng guilt, pero huwag ding kalimutan ang utang na loob.
Tandaan mo, ang tunay na pagmamahal, marunong mag-alaga—pero marunong ding magpatuloy.
DR. LOVE