PARATI ito napanonood, napakikinggan sa media tuwing nagkasunog:
May bahay: “Nagising kami sa sigaw na, ‘Sunog, sunog!’ ‘Pagbukas ko ng pinto, puro apoy at usok ang sumalubong. Tumakbo na kami.”
Dalagita: “Wala kaming nailigtas na gamit. Tulala nga ang magulang ko.”
Binata: “Binantayan ko ang konting gamit namin na nailigtas. Nasaksihan ko ang mga maton na ninanakawan ang mga kapitbahay. Nasunugan na nga, dinugas pa!”
Ama: “Mabuti na lang ligtas ang buong pamilya. ‘Yon ang mahalaga, maski natupok ang tirahan. Magsisimula na lang kami muli.”
OFW: “Nakitulog lang ako sa ate ko pagdating ko mula Middle East. Pauwi na sana ako sa probinsya bukas. Sa pagkataranta ko, naiwan ko sa bag ang inipon kong pera. Wala na, nasunog lahat, wala na akong maiuuwi.”
Lola: “Nandito lang muna kami sa gitna ng kalye nakatira. Tinitiis ang init at ulan. Importanteng unahin ang gatas para sa mga bata.”
Ginang: “Kay malas, pangalawang beses na kami nasunugan.”
Malimit magkasunog sa squatter areas. Dikit-dikit kasi ang mga bahay na gawa sa manipis na kahoy, kandila imbis na kuryente ang pailaw, depektibong kusinilya ang lutuan. Pinagkakaitan ng pabahay.
Maraming bakanteng lote ang gobyerno. Sana tayuan ng rowhouses, pader na hollowblocks at bubong na yero. Sa halagang P500,000, meron nang sala-kainan-kusina, tulugan, banyo, kuryente.
Nitong 2025 dinambong ng Kongreso ang P288 bilyong Public Works, P17.4 bilyong dagdag sa House, P1.1 bilyong dagdag sa Senado, at P26 bilyong political ayuda. Kabuuang P332.5 bilyon.
Ginamit sana ‘yan sa pabahay. Nakapagtayo sana ng 665,000 units, para sa ganun karaming pamilya. Isang taong budget pa lang ‘yan.