KINABUKASAN, nagdilig at nagwalis uli sa kanyang bakuran si Vince.
Kahit kawawalis lang niya kahapon ng mga laglag na tuyong dahon ng Indian mango, marami na naman ngayon. Galing ang mga dahon sa tanim din niyang Indian mango.
Gusto na nga niyang putulin ang Indian mango kaso ay masipag bumunga. Gaya ngayon, namumutiktik na naman ang bulaklak. Marami na naman siyang puputihing bunga.
Inilalagay ni Vince ang mga nawalis na dahon sa garbage bag nang may tumawag sa kanya.
“Vince!”
Nang lingunin niya, ang kapitbahay na si Marge.
“Hi Marge, good morning!”
“Good morning Vince. Meron ka bang extrang walis tingting? Marami rin kasing laglag na dahon dito sa bakuran.”
“Wala akong ekstrang walis. Eto na lang walis ko ang gamitin mo.”
“E ginagamit mo pa yata?”
“Hindi na tapos na ako. Eto o,” iniabot ni Vince ang walis. “Dust pan, kailangan mo?”
“Hindi. Meron dito,” sabi ni Marge matapos abutin ang walis.
“Wala bang naiwan na walis tingting diyan ang dating nangupahan?”
“Wala. Baka dinala sa pag-alis.”
“Marami bang tuyong dahon na nakakalat diyan?”
“Konti lang naman.”
“Dito galing ‘yan sa Indian mango ko.”
“Dapat pala ikaw ang magwalis nitong mga dahon, he-he!”
“Puwede rin.” (Itutuloy)