Dear Dr. Love,
Nina na lang po ang itawag ninyo sa akin. Kaka-graduate ko lang po nitong buwan, at masaya ako dahil natapos ko rin sa wakas ang kolehiyo. Pero ngayon pa lang, sunod-sunod na ang pressure mula sa mga magulang ko. Sabi nila, dapat daw akong mag-apply agad sa abroad para “makabawi” sa mga sakripisyo nila at para may magandang kinabukasan ako.
Alam kong may point sila, at ayoko namang balewalain ang hirap nila sa pag-aaral ko. Pero sa totoo lang po, hindi ko pa alam kung handa na ako sa ganung kalayo at responsibilidad. Lalo na’t may boyfriend ako na tumutulong din sa akin sa mga plano ko sa buhay. Matagal na kaming magkasama at may mga pangarap din kami—kasama ang isa’t isa.
Pero kapag binabanggit ko ‘yon sa parents ko, parang hindi nila tinatanggap. Para bang masama na may iniisip akong ibang bagay bukod sa trabaho at pamilya. Gusto ko po lumaban para sa sarili kong desisyon, pero ayokong masaktan ang magulang ko. Ayoko ring iwan ang taong nagpapasaya at sumusuporta sa akin.
Dr. Love, mali ba ako kung umayaw ako sa abroad, kung ang puso ko ay nandito? Paano ko po maipapaintindi sa magulang ko na hindi lang pera ang mahalaga sa akin kundi ang direksyon na gusto kong tahakin kasama ang taong mahal ko?
Nina
Dear Nina,
Naiintindihan ko ang bigat ng kalagayan mo—sa isang panig, ang mga magulang na may pangarap para sa’yo; sa kabila, ang puso mong may sariling landas na gustong tahakin. Hindi masama ang mag-abroad, pero masama kung doon ka mapapadpad nang hindi buo ang loob mo. Ang utang na loob ay hindi dapat gawing tanikala, kundi inspirasyon.
Hindi mo kailangang piliin sa pagitan ng pamilya at pag-ibig—ang kailangan mo ay manindigan para sa sarili mong desisyon. Tandaan mo, anak: Ang pera ay kayang kitain, pero ang paninindigan kapag nawala, mahirap nang buuin muli.
DR. LOVE