Dear Dr. Love,
Ako po si Ted, isang ama at asawa na kasalukuyang dumaranas ng matinding pagkalito sa aking puso’t isipan. Simple lang ang pangarap ko—ang mabigyan ng maayos na buhay ang aking mag-ina. Pero ngayon po, nasa punto ako na kailangan ko na sigurong umalis at mangibang-bansa para matupad ‘yon.
May alok po sa akin na trabaho sa abroad. Mas mataas ang sahod, mas maayos ang benepisyo, at mas may katiyakan ang kinabukasan. Ngunit kapalit nito ang ilang taon na malayo ako sa kanila. Naiisip ko pa lang na hindi ko masasaksihan ang paglaki ng anak ko o ang mga yakap at halik ng misis ko gabi-gabi, parang binabalatan na ang puso ko ng buhay.
Dr. Love, paano po ba pipiliin ang kinabukasan kung ang kapalit nito ay ang kasalukuyang kaligayahan? Tama po bang mangibang-bansa ako?
Minsan naiisip ko, baka habang sinisikap kong buuin ang mas magandang bukas, unti-unti namang mabasag ang ngayon.
Ted
Dear Ted,
Tunay ngang mabigat ang desisyong nasa harap mo. At alam ko na hindi pera lang ang dahilan kung bakit ka nag-iisip mag-abroad—kundi pagmamahal. Ang kagustuhang mabigyan ng mas magandang buhay ang pamilya mo ay tanda ng isang tunay na ama.
Pero heto ang tanong na dapat mong sagutin: Ang pag-alis mo ba ay magpapalapit sa inyo sa hinaharap, o baka ito ang maglayo sa inyong damdamin habang lumilipas ang panahon?
Walang masama sa pagsasakripisyo, basta’t malinaw ang layunin, at handa kayong mag-asawa na panatilihing buhay ang pagmamahalan kahit sa gitna ng distansya.
Ang pamilya ay hindi lang napapakain sa pera—kundi sa oras, yakap, dasal, at damdamin.
Minsan ang pinakamalaking sakripisyo ay ang pananatili, hindi ang pag-alis.
DR. LOVE